صبح وصال و شام غم انگیز بگذرد

عمری به جرم دوستی دوست سوختیم

                                  اسوده خاطریم که این نیز  بگذرد

                                                                                     خدا نگه دارت ...

خودت میدونی روزای با تو بودن و با خیالت زندگی کردن و بهتر از هر ترانه تلخ و شیرین زندگیم دوست دارم

نمیگم چند سال ولی تا روزی که نفس میکشم یادم میمونه کی بود که به قلب تنهام معنی عشق و فهموند

قول نمیدم کسی رو به اندازه تو دوست نداشته باشم اما قول میدم که همیشه برای خوشبختی وسلامتی تو دعا کنم

ازت نمیخوام از من یاد کنی ولی اگه یه روزی یه جایی همدیگرو دیدیم منو بشناسی

ازت هیچ قولی نمیخوام جز من و جز ادمای بد و خودخواهی که تو زندگیت خواهی دید ندونی

تمام این ترانه هاو اینجا متعلق به تو  و عشق توئه وقتی تو نباشی حتما عشقی نیست  

امید و انتظاری نیست  لحظه دیدار وقرار هم نیست

میخوام به خاطر تو قول بدم بی قراری هم نباشه مگه تو اینو ازم نخواستی

به تو عادت کرده بودم ای به من نزدیکتر از تن

                               ای حضورم از تو تازه ای نگاهم از تو روشن

به تو عادت کرده بودم مثل گلبرگی به شبنم

                              مثل عاشقی به غربت مثل مجروحی به مرهم

لحظه در لحظه عذابه لحظه های من بی تو 

                              تجربه کردن مرگه زندگی کردن بی تو

من که در گریز از من به تو عادت کرده بودم   

                              از سکوت و گریه شب به تو هجرت کرده بودم

با گل و برگ و ستاره از تو صحبت کرده بودم  

                             خلوت خاطره همامو با تو قسمت کرده بودم

خونه لبریز سکوته خونه از خاطره خالی

                                من پر از میل زوالم عشق من تو در چه حالی

 با همه ی دلتنگی هام میخوام خونه عشقمون و خالی کنم چون بدون تو برام مثل زندونه

یه کم از خودت بگو تا که بدونم                     باید از پیشت برم یا که بمونم

بگو از چشات بگو که بی قراره                   بگو که دلش نمیاد منو تنها جا بذاره

منتظر واسه کیه من یا رقیبه                    پای صحبت با کیا بی من میشینه

اگه از دوریش الان دارم میسوزم                   تو بدون که اون اورد بلا به روزم

بگو از دلت بگو که هر چی کردم                  نتونستم که بیام دورش بگردم

بگو از عشق من و تو دادوبیداد                  میدونم که خیلی زود میبری از یاد

بگو از خاطره های عاشقونه                    دیگه هیچکس اونو یادش نمیمونه

بگو از من که بری رو به جنونم                    میمیره تو سینه این دل صبورم

نمیدونم وقتی دل داره میمیره                میتونه یه لحظه با صدای تو اروم بگیره

میتونه مثل قدیما بمونه چشم انتظارت      تا که از دور تو رو دید بیاد سراغت

میتونم شبا بازم با چشم گریون            غصه عشق و بسازم مثل مجنون

میتونم بازم بگم عاشقت هستم            باز دلم واست بشه زارو پریشون

میتونم یا که همش فکر و خیاله               باز مثل قدیم بگی همش محاله

یعنی میگی که برم من به سلامت           دیگه چشمات و نبینم تا قیامت

نه داری دروغ میگی نا مهربونم            بی تو من به کی بگم عمر و جونم

می دونم بهم میگی دوست ندارم             تا که ازیاد ببری قول و قرارم

میرم از خاطر تو واسه همیشه                  میدونم اما اینو باور ندارم

شریک سقف من نیستی بزار همسایه باشیم و فقط یک دونه دیوارو شریکم باش شریکم باش

شریک عمر من نیستی بیا هم لحظه باشیم و همین یک لحظه دیدارو شریکم باش شریکم باش

فقط در هفته یک لبخند لبت رو قسمت من کن اگر خورشید من نیستی بیا و شمع و روشن کن

  تمنای شرابم نیست یه جرعه اب شریکم باش کنار چشمه رویا یه لحظه خواب  شریکم باش

شریک سقف من نیستی بزار همسایه باشیم و فقط یک دونه دیوارو شریکم باش شریکم باش

شریک زندگیم نیستی شریک ارزویم باش اگر نیستی کنار من بیا و روبرویم باش

سلامی کن گه و گاهی به نام اشنا بر من همین اندازه هم بسته برای شور دل بستن

غزل خونم نباش اما به حرفی ساده شادم کن اگه دیدی من و بشناس نمی گم اینکه یادم کن

یه عشق نا بسامان و چه سامانی از این خوشتر شکایت نامه ی دل رو چه پایانی از این خوشتر

شریک سقف من نیستی بزار همسایه باشیم و فقط یک دونه دیوارو شریکم باش شریکم باش شریکم

دیگه جرئت ندارم صدات کنم من          دیگه فرصت ندارم نگات کنم من

دیگه قول دادم به دل مرهم ودرمون      اخه این سالا شده از عشق تو خون

دیدی گفتم همیشه دل نگرونم             حتی تو شهر خودم تنها میمونم

بازم این قلب شکسته چشم به راته      تو غم وشادی واست همش هلاکه

من تو این روزای اخر هی میبارم      یاد اون چشمای مست و بی قرارم

یاد دلتنگی قلبای جدامون               یا که غربت زیر بارون بهارم

ولی من هر جا باشی دنبالت هستم      دیدی اون عهد قدیمو نشکستم

بیا من هر روز و هر شب چشم براتم   گفته بودم چشم توست قفل نجاتم؟

کاشکی این بهار واست شادی میاورد   عشق و عهد قدیمو یادت می اورد

که بدونی من و دل طاقت نداریم        تا به کی ابر بهار شیم و بباریم

این روزا هر کی با یارش بی قراره    هر روز و هر شب هفته رو بیداره

هم برا یارش میخونه هم واسه دل       اخه اخرین روزای این بهاره

من که با یه عالمه شعر وترانه        واسه یارم چی دارم بجز بهانه

همیشه بهش میگم دوست دارم من    ولی اون که حرفامو باور نداره

عشق من اجازه می دی که برم من    دیگه مهلت ندارم که دل ببندم

اخه گفتن که دیگه اخر راهه           کاشکی فهمیده بودی عاشقتم من

با من نباشی هم

هستی در دلم

بودن یا نبودن...

تو این روزای بی کسی اگه به دادم نرسی

                                 یه روز میای که دیر شده نمونده از من نفسی

اگر تو مهلتم بدی مهلت مرگ و نمیخوام

                                با تو به غصه میرسم همراه لحظه ها میام

در این غریب اباد با اب بیگانه با خاک بیگانه          ای عاشق رفتن خوش میروی خانه

هر جا که اهویی گم کرده راهش را                     معصوم میبینی طرز نگاهش را

                انجا تو یادم کن دوست من دوست من   انجا تو یادم کن دوست من دوست من 

هر جا کبوتری با قلب دلواپس                             پر میزند اما افتاده از نفس 

  انجا تو یادم کن دوست من دوست من           انجا تو یادم کن دوست من دوست من

هر جا گلی از شاخه دیدی جدا مانده                 پا در گلی از رفتن دیدی که وا مانده

هر جا قناری ها را افسرده میبینی                     یا پشت سالاری را تا خورده میبینی

انجا تو یادم کن دوست من دوست من      

                                                انجا تو یادم کن دوست من دوست من

دوست دارم تو را نظاره كنم زير پايت پر از ستاره كنم

گر بپرسند نازنينت كيست دوست دارم به تو اشاره كنم

خیال خود به شب گردی به زلفش دیدم و گفتم     رقیب اخر چه میخواهی تو از جان حبیب من

نهیبی می زدم با دل که زلفت را نلرزاند                 ندانستم که زلفت هم بلرزد با نهیب من

خوشم من با تب عشقت طبیب امد جوابش کن      حبیبم چشم بیمار تو باشد بس طبیب من

غروبی زاید از زلفت که دل باشد غریب انجا             حبیبم با غروبت گو نیازارد غریب من

عجب دارم که زلفت را پریشان می کنم از دور         به اه خود که اه از این دل و اه عجیب من

                                   وگرنه ناله می کنم نمی گذارم برود

اگر هوای رفتنش ز سر به در نمی رود

                                  فرصتی اینقدر که من جان بسپارم برود

همیشه اشک حسرتم بدرقه ساز راه اوست

                                  نشد که پیش پای او اشک نبارم برود

به قهر رفتنش ببین که پا به پا همی کند

                                مگر ز لج به روی خود هیچ نیارم برود

ان گل تازه را که دل به هم فشردو میرود

                               باری اگر نپژمرد به هم فشارم برود

یار روان و من چنان از عقبش سر نگران

                               غصه نخور دل حزین نمیگذارم برود

                                       حسرت عهد و وداعم با دل و دلدار باقی

عقده بود اشکم به دل تا بی خبر رفتی و لیکن

                                       باز شد وقتی نوشتی "یار باقی کار باقی"

امدی و رفتی اما با که گویم این حکایت

                                        غمگسارا همچنان غم باقی و غمخوار باقی

کافر نعمت نباشم بارها روی تو دیدم

                                       لیک هر بارت که دیدم شوق دیگر بار باقی

قلب شكستمو ديگه به اسمونا پس دادم

 غم توو دلتنگي هام توي دلم جا نميشد

 با همه دلبستگي هام اين انتظارو پس دادم

مستي ديگه درد منو نميتونست دوا كنه

 كليد اين ميخونه رو به بي نشونا پس دادم

بجز تو هيچ كسي نبود توي خيال و خواب من

ديره ولي بايد بگم كه اين خيال و پس دادم

 روزاي خوب عاشقي لحظه ي ديدارو قرار

يادم نميره تا ابد اما اونا رو پس دادم

بهار واسه من شده بود قشنگترين فصل خدا

 بادل پاييزيم ميگم كه اين بهارو پس دادم

 با رفتنت اميد دل توي تنم ويرونه شد

 منم شكستم عهد تو صبرو قراو پس دادم

گفته بودم اگه بياي به ارزوهام ميرسم

 نيومدي خسته شدم ارزوهامو پس دادم

روزاي خوش روزاي بد روزاي پر خاطرمون

"گفتي فراموش كنم" با اين بهونه پس دادم

 قول داده بودم تا ابد كنار چشمات بمونم

 خدا نخواست چيكار كنم قول وقرارو پس دادم

 شعرو ترانه م نتونست واسه ما كاري بكنه

 غزلهاي نخونده رو چه بي نشونه پس دادم

چشماي نازت يه روزي مرهم غصه هام بودن

 دل كندم از اون همه نازواسه هميشه پس دادم

 دواي درد دل من اون خنده هاي ناز تو

واي كه مثل مرگ برام چه بي بهونه پس دادم

ميگن تموم عاشقا يه روزي تنها ميمونن

حقيقته عزيز دل من اين حسابو پس دادم

 قصه عشق من وتو يه امتحان ساده بود

 تو رو نميدونم ولي من كه به سختي پس دادم

 اين دل تنها وغريب كه با تو اروم ميگرفت

 با رفتنت شكست و من دلخوشي هاشو پس دادم

 قلب هميشه عاشقم ميل جدا شدن نداشت

 تو خواستي از من ومنم چه عاشقونه پس دادم

 براي بار اخرين ميخوام بگم دوست دارم

 اما نمي تونم بگم چون اين كلام و پس دادم

به سوی ابرهای تیره پر زد   نگاه روشن امیدوارم    ز دل فریاد کردم کای خداوند   من او را دوست دارم دوست دارم

صدایم رفت تا اعماق ظلمت   بهم زد خواب شوم اختران را   غبار الوده و بی تاب کوبید  در زرین قصر اسمان را

ملائک با هزاران دست کوچک  کلون سخت سنگین را کشیدند  زطوفان صدای بی شکیبم  به خود لرزیده در ابری خزیدند

خدا در خواب رویا بار خود بود  به زیر پلک ها پنهان نگاهش  صدایم رفت و با اندوه نالید  میان پرده های خوابگاهش

ولی ان پلک های نقره الود   دریغا تاسحر گه بسته بودند   سبک چون گوش ماهی های ساحل   به روی دیده اش بنشسته بودند

صدا صد بار نومیدانه بر خاست  که عاصی گرددو بر وی بتازد  صدا میخواست تا با پنجه ی خشم  حریر خواب او را پاره سازد

صدا فریاد میزد از سر درد  بهم کی ریزد این خواب طلایی ؟  من اینجا تشنه ی یک جرعه ی مهر   تو انجا خفته بر تخت خدایی

مگر چندان تواند اوج گیرد   صدایی درد مندو محنت الود ؟  چو صبح تازه از ره باز امد   صدایم از صدا دیگر تهی بود

ولی اینجا به سوی اسمان هاست  هنوز این دیده ی امیدوارم   خدایا این صدا را میشناسی ؟  من او را دوست دارم  دوست دارم