شگفتا

كه ما نبوديم .

عشقما

درما حضورمان داد.

پيونديم اكنون

اشنا

چون خنده با لب واشك وچشم

غريويم وغوغا

اكنون

نه كلامي به مثابه مصداقي

كه صوتي به نشانه رازي .

يادگاريم وخاطره اكنون-

دو پرنده

يادمان پروازي.

وگلوي خاموش.

يادمان اوازي.