دختر مشرقي

یادم کن دوست من

من مانده ام با یک دل لبریز از دلواپسی ماندن و پوسیدن همان روزی به حرفم می رسی

در این غریب اباد با اب بیگانه با خاک بیگانه ای عاشق رفتن خوش میروی خانه

هر جا که اهویی گم کرده راهش را معصوم میبینی طرز نگاهش را

انجا تو یادم کن دوست من دوست من انجا تو یادم کن دوست من دوست من

هر جا کبوتری با قلب دلواپس پر میزند اما افتاده از نفس

انجا تو یادم کن دوست من دوست من انجا تو یادم کن دوست من دوست من

هر جا گلی از شاخه دیدی جدا مانده پا در گلی از رفتن دیدی که وا مانده

هر جا قناری ها را افسرده میبینی یا پشت سالاری را تا خورده میبینی

انجا تو یادم کن دوست من دوست من

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و یکم اردیبهشت ۱۳۸۸ ساعت 22:10 توسط نگار |

دوست دارم تو را نظاره كنم زير پايت پر از ستاره كنم

گر بپرسند نازنينت كيست دوست دارم به تو اشاره كنم

+ نوشته شده در جمعه هجدهم اردیبهشت ۱۳۸۸ ساعت 20:11 توسط نگار |

دلا دیشب چه می کردی تو در کوی حبیب من الهی خون شوی ای دل تو هم گشتی رقیب من

خیال خود به شب گردی به زلفش دیدم و گفتم رقیب اخر چه میخواهی تو از جان حبیب من

نهیبی می زدم با دل که زلفت را نلرزاند ندانستم که زلفت هم بلرزد با نهیب من

خوشم من با تب عشقت طبیب امد جوابش کن حبیبم چشم بیمار تو باشد بس طبیب من

غروبی زاید از زلفت که دل باشد غریب انجا حبیبم با غروبت گو نیازارد غریب من

عجب دارم که زلفت را پریشان می کنم از دور به اه خود که اه از این دل و اه عجیب من

+ نوشته شده در پنجشنبه هفدهم اردیبهشت ۱۳۸۸ ساعت 21:28 توسط نگار |

مگر برای مصلحت نگه ندارم برود

وگرنه ناله می کنم نمی گذارم برود

اگر هوای رفتنش ز سر به در نمی رود

فرصتی اینقدر که من جان بسپارم برود

همیشه اشک حسرتم بدرقه ساز راه اوست

نشد که پیش پای او اشک نبارم برود

به قهر رفتنش ببین که پا به پا همی کند

مگر ز لج به روی خود هیچ نیارم برود

ان گل تازه را که دل به هم فشردو میرود

باری اگر نپژمرد به هم فشارم برود

یار روان و من چنان از عقبش سر نگران

غصه نخور دل حزین نمیگذارم برود

+ نوشته شده در جمعه یازدهم اردیبهشت ۱۳۸۸ ساعت 10:27 توسط نگار |